( إلى رمضان آخر فلا قضاء ) لما أفطره ، ( و يفدي عن كل يوم بمد ) من طعام في المشهور ، و المروي ، و قيل : القضاء لا غير ، و قيل : بالجمع ، و هما نادران . شرح فارسى : مرحوم مصنّف مىفرماين : مسئله سوم افطار نمودن مريض بواسطه مرض مريضى كه بواسطه مرض روزه‌اش را افطار نموده اگر عارضه و كسالتش تا رمضان ديگر طول كشيد روزه‌اى را كه افطار نموده لازم نيست قضاء كند بلكه به جهت آن فقط واجب است فديه يعنى يك مدّ طعام بدهد . شارح ( ره ) مىفرماين : حكم مزبور هم شهرت فتوائى بين علماء دارد و هم بر طبقش روايات وارد شده است و در مقابل دو قول ديگر مىباشد كه هردو نادر هستند . 1 - آنكه فقط قضاء لازمست چنانچه مرحوم ابن ابى عقيل و ابو الصّلاح و ابن ادريس و سلّار و سيد مرتضى به آن قائل شده‌اند . 2 - هم قضاء و هم فديه . مؤلف گويد : از جمله روايات دالّه بر اين حكم روايتى است كه صاحب وسائل ( ره ) آن را در ج 7 ص 152 به اين شرح نقل نموده : احمد بن محمّد بن عيسى در كتاب نوادرش از قاسم بن محمّد ، از علىّ ، از ابى بصير قال : قال ابو عبد اللّه عليه السّلام : ايّما رجل كان كبيرا لا يستطيع الصّيام او مرض من رمضان الى رمضان ثمّ صحّ فانّما عليه لكلّ يوم افطر فيه فدية